De heer en mevrouw V. hebben samen drie kinderen in de leeftijd van 7 tot 13 jaar. Helaas is hun onderlinge relatie steeds slechter geworden. Echtscheiding is onvermijdelijk. Zoals zo vaak voorafgaand aan echtscheidingen is er het nodige gepasseerd. Daarom lukt het ze niet om goede afspraken te maken over de kinderen, de alimentatie en wat er met hun gezamenlijke koopwoning moet gebeuren. Alles loopt door elkaar heen. Gesprekken over praktische dingen ontaarden al snel in het uitwisselen van bittere verwijten. Slecht voor hen, en nog slechter voor de kinderen. Een collega van meneer V. raadt hem aan er een mediator bij te halen. Gelukkig stemt mevrouw V. toe.

Resultaat: de kinderen houden hun ouders
De mediator heeft veel ervaring met dit soort zaken. Hij wijst hen op het zinloze van elkaar maar dingen blijven verwijten en vraagt hen het belang van de kinderen voorop te stellen. Dan worden de praktische problemen aangepakt. Het lukt meneer V. om op zijn salaris een hogere hypotheek op het huis te krijgen. Hij koopt mevrouw V. uit en blijft er zelf wonen. Mevrouw V. ontvangt de helft van de overwaarde. Daarmee kan zij een inmiddels gevonden huurwoning betrekken. Beide partijen hebben afgesproken bij elkaar in de buurt te blijven wonen. Met een beetje hulp van de moeder van meneer V. is het mogelijk dat de kinderen twee werkdagen per week en een deel van het weekend bij hem wonen. Daardoor kan mevrouw V. haar oude baan van tandartsassistente weer part-time oppakken. Zodat meneer V. haar alleen nog alimentatie voor de kinderen hoeft te betalen. De afspraken worden overgenomen in het convenant en beide ouders houden het ouderlijk gezag. Geen van beide partijen voelt zich achtergesteld. Na verloop van tijd worden ze zelfs goede 'collega-ouders'. Grootste winstpunt is natuurlijk dat de kinderen niet het gevoel hebben een ouder kwijt te zijn. En ze kunnen heel makkelijk even van de ene naar de andere overwippen, omdat de ouders ervoor gekozen hebben dicht bij elkaar in de buurt te blijven wonen.

Bron: Juridisch Loket